Gevangen in een illusie

“Allegorie van de Grot” door Plato

Een aantal mensen zit gevangen in een grot, zonder daglicht.

Ze zijn daar altijd geweest en zijn gewend om alleen naar een verlichte wand vóór zich te kijken.

Hoog achter de gevangenen is en groot vuur, dat ze niet rechtstreeks kunnen zien. Vóór het vuur langs loopt

een weg waar mensen met dieren en allerlei voorwerpen lopen. Uiteraard maken deze mensen allerlei

geluiden, die in de grot als echo’s klinken.

De gevangenen in de grot zien op de muur de projectie van de bewegende beelden achter hen en horen de

daarbij horende geluiden weerkaatsen tegen de muren van de grot. Dat is de wereld waarin ze leven.

Op een dag vind een van de gevangenen de uitweg uit de grot en komt in de ware wereld terecht.

De gevangene slaat, vanwege het felle zonlicht, zijn handen voor zijn ogen.

Als hij gewend is, kijkt hij om zich heen en ziet een wonderbaarlijke wereld. Als in een BDE.

Uiteindelijk voelt hij zich er niet thuis, mist zijn kameraden en besluit om weer naar de veilige grot terug te

gaan. Daar vertelt hij zijn vrienden over al het moois, de geuren en de kleuren die hij gezien heeft.

Helaas begrijpen zijn vrienden hem niet, ze zien hem als een warhoofd. Zo’n grootse onwerkelijke wereld

met allemaal prachtige kleuren en geluiden kunnen ze zich niet voorstellen. Ze kennen alleen maar de

bewegende schaduwen en de echo’s in de grot..

Symboliek van de tocht uit de grot:

De weg van de waarneembare werkelijkheid naar de Werkelijkheid van de Ideeën.

De wereld volgens Plato

(korte samenvatting)

Plato beschouwde alles in onze wereld als een voorbijgaande, aan verval onderhevige kopie van een ideale

entiteit met een permanent en onvergankelijk bestaan buiten ruimte en tijd.

Plato onderscheidde de wereld in twee domeinen:

Er was de wereld van de mensen, oftewel de waarneembare wereld van alledag.

In deze wereld gaat alles voorbij en blijft niets hetzelfde: ‘alles wordt, niets is’.

Dit is de wereld van de zintuigen waar de dimensies ruimte en tijd heersen en waar niets perfect is.

En de wereld der abstracties, hier heerst een perfecte orde en permanentie, ruimte en tijd bestaan

daar niet. Door de onveranderlijkheid is dat de wereld waar de echte werkelijkheid bestaat.

Het bestaan van deze twee domeinen heeft voor de mens dezelfde gevolgen als voor alle andere dingen.

Ons lichaam, dat waarneembaar is, is ondergeschikt aan fysische wetten en bevindt zich binnen ruimte en

tijd. Het ontstaat en verdwijnt weer, is niet perfect of op twee verschillende momenten identiek.

PPL n. Wiki e.a.
25-11-2013